Terytorium Zależne Svalbard, Longyearbyen

• Svalbard to norweski archipelag położony na Oceanie Arktycznym, mniej więcej w połowie drogi między Norwegią kontynentalną a Biegunem Północnym. Longyearbyen, położone na największej wyspie – Spitsbergenie – jest najbardziej wysuniętym na północ miastem świata. Miejscowość leży nad malowniczym fiordem Adventfjorden, otoczona przez surowe, płaskie szczyty górskie i lodowce.
• Mimo swojego położenia, klimat jest tu łagodniejszy, niż można by przypuszczać, dzięki ciepłemu Prądowi Zatokowemu. Lato trwa od czerwca do sierpnia, a temperatury oscylują w granicach 3°C – 8°C. W tym czasie panuje dzień polarny. Zima to czas nocy polarnej (od listopada do stycznia), kiedy słońce w ogóle nie wschodzi, a temperatury spadają do -15°C, a przy silnym wietrze odczuwalność jest znacznie niższa.

• Kiedyś Svalbard opierał się wyłącznie na wydobyciu węgla kamiennego, co do dziś przypominają liczne wieże wyciągowe kopalni (tzw. taubanesentralen). Obecnie głównymi filarami gospodarki są turystyka oraz badania naukowe. Svalbard jest domem dla wielu stacji polarnych oraz słynnego Globalnego Banku Nasion.
• Społeczność Longyearbyen to mikstura ponad 50 narodowości. Panuje tu unikalna tradycja zdejmowania butów przed wejściem do hoteli, muzeów czy urzędów – to pamiątka z czasów górniczych, by nie wnosić pyłu węglowego do środka. Obowiązuje tu również specyficzne prawo: ze względu na wieczną zmarzlinę, na wyspie nie grzebie się zmarłych. Najważniejszym elementem kultury jest szacunek do natury i świadomość zagrożenia ze strony niedźwiedzi.

• Kuchnia Svalbardu to raj dla poszukiwaczy nowych smaków. Dominują tu mięsa z renifera svalbardzkiego (często serwowany jako gulasz lub tatar) oraz pardwy. Popularne są również ryby, takie jak arktyczny golec (Arctic Char). Na miejscu działa najbardziej wysunięty na północ browar – Svalbard Bryggeri, który warzy piwo na wodzie z lodowca.
• Królestwo Svalbardu należy do niedźwiedzia polarnego – jest ich tu więcej niż ludzi. Oprócz nich spotkasz renifery svalbardzkie, które spacerują po centrum miasta, lisy polarne, morsy, foki oraz liczne gatunki ptaków, w tym urocze maskonury. W wodach fiordów często można dostrzec wieloryby i białuchy.

W Longyearbyen nie ma nazw ulic, a zasięg dróg poza miastem jest minimalny. Latem poruszamy się pieszo (tylko w bezpiecznej strefie!), łodziami lub samochodami terenowymi. Zimą głównym środkiem transportu są skutery śnieżne oraz psie zaprzęgi. Pamiętaj: opuszczenie granic miasta bez uzbrojonego przewodnika jest surowo zabronione ze względu na niedźwiedzie.

Svalbard nie należy do strefy Schengen, dlatego obywatele polscy muszą posiadać ważny paszport (dowód osobisty nie wystarczy). Nie są wymagane żadne specjalne szczepienia. Językiem urzędowym jest norweski, ale absolutnie każdy mówi płynnie po angielsku. Obowiązującą walutą jest korona norweska (NOK).

W Longyearbyen nie wolno posiadać kotów, aby chronić populację ptaków.

Wszyscy mieszkańcy wychodzący poza miasto muszą posiadać broń palną do samoobrony przed niedźwiedziami.

Alkohol na Svalbardzie jest reglamentowany dla stałych mieszkańców (system kartowy), ale turyści mogą go kupować bez przeszkód (w określonych limitach).